تبلیغات نا امیدی مردم از فوتبال
چندی پیش تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات جام ملتهای آسیا حذف شد و نتوانست نتیجه ای شایسته ی مردم ایران کسب کند ، چندی پیش تر در جام جهانی هم همین وضع را داشتیم ، تیم امید هم به المپیک راه پیدا نکرد و تیم های رده نوجوانان و جوانان هم که اوضاعشان را همه می دانیم!
به گفته ی بسیاری از کارشناسان ، ضعف مدیریتی مسئولان فدراسیون فوتبال و سازمان تربیت بدنی مسبب اصلی این شکست ها بود . ضعف در تدارکات تیم ها و انتخاب مربیان شایسته برای آنها . مربی که سطحش از بازیکنان و مجموعه تیم ملی بالاتر باشد ، مربی که بتواند از بازیکنان بهترین استفاده را در راستای موفقیت تیم ملی بکند .
در تیم ملی بزرگسالان متاسفانه قلعه نوعی نتوانست انتظارها را برآورده سازد و شاهد بودیم که او در جریان مسابقات جام ملتهای آسیا تازه می خواست تیمش را بشناسد و ترکیب تیم ملی را بدست آورد .
علت اصلی شکست تیم ملی کادر فنی تیم و سرمربی این تیم نیست (هرچند که یکی ازعلتها بود) سطح این مربیان همین است و بیش از این نمی توان از آنها انتظار داشت . قلعه نوعی خیلی جوان تر و کم تجربه تر از آن است که بتوان مسئولیت تیم ملی را بر دوش او گذاشت و این وظیفه مسئولان فدراسیون فوتبال بود که این مطلب را درک کنند و به دنبال مربی خوبی که شایسته فوتبال ایران است باشند متاسفانه این ضعف را هنوز هم می بینیم و هنوز هم امثال آقای قلعه نوعی سرجای خودشان هستند تیم ملی ایران در سالهای اخیر و به خصوص بعد از جام جهانی فوتبال مردم را به کلی نسبت به فوتبال ملی دلزده و مأیوس کرد . متاسفانه ضعف مدیریتی در تمام رده های تیم ملی فوتبال وجود دارد. ضعف عدم شایسته سالاری باعث شده است که نسبت به تیم ملی بی تفاوت شویم .منی که زمانی عاشق تیم ملی بودم ، اکنون برد یا باخت آن برایم اهمیتی ندارد . وقتی می بینم که همه مسئولان فدراسیون ، مربیان ، بازیکنان ، مجریان تلویزیونی ، ارباب جراید و امثال آنها به هر حال هر کدام از این تیم ملی چیزی عایدشان می شود ، یکی به پول می رسد ، یکی به پست و مقام می رسد ، دیگری به شهرت می رسد و بعضی دیگر هم به اهداف دیگر! و سر هیچ کدامشان بی کلاه نمی ماند و فقط این مردم هستند که در این میان حقوقشان نادیده گرفته می شود و به نوعی قربانی می شوند و دچار یاس و سرخوردگی می شوند . با این اوضاع چه علاقه ای به این تیم ملی برایم باقی می ماند؟
وقتی همه ، مشکل این تیم ملی را می دانند و لی هیچ تغییری در اوضاع ایجاد نمی شود و هیچ رسیدگی به اوضاع این تیم نمی شود جای چه تعصب و غروری نسبت به این تیم برایمان باقی می ماند؟
شاید همین بهتر باشد که این تیم ضعیف بماند و همین طور مسئولین ، کارشناسان و روزنامه نگاران بر سر هم بکوبند تا دراین فضای فوتبالی عرصه برای پیشرفت دیگر تیم های ملی فراهم شود . تیم های ملی در سایر رشته ها با آسودگی و آرامش و البته با تدبیر مسئولانشان! به کار خود ادمه بدهند و به موفقیت برسند تیم هایی مانند والیبال بسکتبال دوومیدانی واترپولو و تیم های ملی موفق دیگر.
ما هم دلمان را به همین تیم ها خوش می کنیم و تیم فوتبال هم نمی خواهیم!!!
